Filmster in Italië

• woensdag 31 januari
• donderdag 1 februari
• vrijdag 2 februari
• zaterdag 3 februari

King Me lanceerde onlangs (24 januari) het nieuwe album 'Guide Down' in het Burgerweeshuis. In het Deventer poppodium trapten ze meteen de Nederlandse clubtour af. Een week later vertrok Michael Milo, de creatieve spil van de band, naar Italië om daar een videoclip op te nemen van één van de cd-tracks.

In mei 2006 moest de band nog een Italiaanse trip annuleren. Ditmaal was een Italiaanse fan zo gek op het nummer 'Pretty Girls', dat ze de band naar haar land haalde voor de clip-opnames. Zo reisde Milo nu dus wel voor een korte Italiaanse tour af en hield hij zoals beloofd voor deze site een bijzonder lijvig en levendig tourverslag bij. Waarvoor dank.

Woensdag 31 januari

Ik ga morgen naar Rome, Italië, om een videoclip op te nemen. Het klinkt even eenvoudig als krankzinnig. Een paar weken geleden ging de telefoon. Een Italiaanse journaliste (Barbara Tomasino) belde op om te vertellen dat ze onze muziek erg goed vond en graag wat met ons “wilde doen”. Ze had al redelijk concrete ideeën. Ze vertelde dat ze met vrienden bezig was om een filmproductiebedrijfje op te zetten. Ze hadden tot nu toe een documentaire geschoten van een festival in Keulen en wilden nu dolgraag een videoclip opnemen van King Me's 'Pretty Girls'. Ze vond het nummer geweldig en had op YouTube ons eigen huis/tuin/keuken knutsel-clipje van “Pretty Girls” gezien.

We spraken af dat we wat heen en weer zouden mailen en bellen over haar idee. Ik wist in eerste instantie niet wat ik er van moest denken. Haar enthousiasme was in ieder geval heel ontwapenend, maar daar koop je niet zoveel voor. Met wie ik er ook over sprak (thuis met King Me en vrouw Janneke, met de andere King Me's, met vrienden) het bleef te bizar om waar te zijn. Waarom zou iemand met een filmploeg twee volle dagen lang voor niets (dat was inmiddels haar voorstel) een King Me-clipje willen maken? Laten we wel zijn: hoewel vrijwel alle recensies de afgelopen jaren buitengewoon lovend zijn geweest, worden ze steevast afgesloten met termen als “een margepareltje”, “muziek voor liefhebbers/een klein publiek” of “prachtig, maar beroemd zullen ze nooit worden”. Na diverse psychotherapieën heb ik hier mee leren leven. Een dergelijke actie past derhalve dan ook helemaal niet bij King Me.

Daar komt bij dat King Me vorig voorjaar nog een Italiaanse tournee heeft gecanceld omdat na maanden van “it will be a great tour, in a few days we can confirm you the gigs” van onze boeker (en het – hoe naïef – ook aanschaffen van negen vliegtickets) twee weken van tevoren nog niks duidelijk was qua optredens. We hebben toentertijd besloten met de band in een huis in Toscane te gaan zitten en de Italianen voortaan maar te vervloeken of op zijn minst niet meer serieus te nemen.

Gedachtes als “wie haalt er een grap uit” (wie heb ik vroeger zijn knikkers afgepakt en wil nu wraak nemen?) speelden afwisselend met meer rationele strategieën (bronnenonderzoek, bestaat deze Barbara? Hoe is haar pers?) door mijn hoofd.

Barbara Tomasino bleek te bestaan. Ze had een boek geschreven, 'Groupie', en schreef voor kranten en muziekmagazines. Ze had een half jaar geleden een recensie geschreven van 'Happy Happy' (King Me's voorlaatste plaat, die in mei in Italië is uitgekomen). Die recensie hadden we toen met veel plezier gelezen. Zeer bloemrijk het ene superlatief op het andere stapelend. Deden we toen af als een soort standaard Italiaanse manier van doen bij een gemiddelde plaat.

Barbara zette door. Op mijn verzoek om wat materiaal te kunnen zien, zette ze het een en ander op internet en kreeg ik na een paar dagen een dvd in de bus. Dit zag er meer dan behoorlijk uit. Barbara belde en mailde meerdere malen. Haar voorstellen werden steeds concreter, er volgde een voorstel voor een datum (1 februari) als ook locatie (Rome). Ze vertelde me de verhaallijn voor de clip. Het moest een soort minifilm worden van 4 minuten. Ik zou in de clip een wat triestige, morsige man spelen die een onmogelijke liefde had met een prostituee (tenminste, dat bedoelde ze denk ik, ze had het steeds over “bitch”). Dan volgden allemaal scènes waar het wel of niet goed in ging, veel bier drinken en roken, aan elkaar vastgetaped zijn, ideeën die ik niet kon volgen rond licht (maar het klonk wel heel bevlogen) als ook nog iets met strandscènes. De mails eindigen steeds meer met vele “kissy kissy's”.

Ik begon te twijfelen of het misschien toch echt gemeend zou kunnen zijn en mogelijk zelfs leuk en betrouwbaar. Na overleg thuis en divers regelwerk (King Me is de grootste burgermans band van Nederland, iedereen heeft een baan, een stationcar, we hebben kinderen) kocht ik een retourticket naar Rome. Iedereen om me heen bleef me hartelijk uitlachen. Ik besloot hun advies (“als er niemand op het vliegveld staat zit je op zich toch mooi in Rome”) maar ter harte te nemen. Een week voor vertrek mailt Barbara dat ze een “really pretty pretty girl” hebben gevonden om in de clip te spelen.

Vandaag is de dag voor ik vertrek. Barbara mailde nog iets over een leren jas en laarzen die ik mee moest nemen. Janneke koopt een tweedehands leren jas voor me, de laarzen laten we zitten. Mijn kinderen hebben voor de gelegenheid voor me bedacht dat we vandaag pasta eten als afscheidsmaaltje. Tot mijn verbazing val ik redelijk makkelijk en zorgeloos in slaap.

Donderdag 1 februari

Ik heb niet de hele dag vrij kunnen nemen, moet nog een uurtje vergaderen. Mijn collega's weten dat ik daarna naar Rome vlieg. Opnieuw hilariteit en ongeloof (lees: liefdevolle beschuldigingen van naïef zijn) alom. Een collega brengt me naar de trein en ik ga op pad. In Eindhoven aangekomen (waar ik vandaan vlieg) word ik opeens nerveus. Ik weet opeens vrij zeker dat het allemaal niet echt is. Op de een of andere manier heeft King Me naast een kleine groep liefhebbers ook altijd enkele heel fanatieke vijanden aan zich weten te binden. Er waren ons totaal onbekende mensen die er heel veel energie in staken om allerlei gastenboeken op internet vol te schrijven met hoe slecht we wel niet waren. VPRO's Jaap Boots heeft zelfs ooit een prijs in het leven geroepen om ons te belonen als “grootste kutband van 2002”. Overigens is het met Jaap Boots helemaal goed gekomen. Ik heb mijn huisstudio als “dank” naar hem vernoemd (de “Jaap Boots Loods”). Jaap heeft er zelfs een nummer opgenomen en we hebben samen opgetreden.

Ook in het vliegtuig blijven deze gedachtes in mijn hoofd, ik weet vrij zeker dat er niemand zal staan en dat ik een sms-je krijg met een grap of iets dergelijks. Het is dan ook vreemd om een vrouw naar me te zien zwaaien als ik op mijn koffer wacht. Ze heeft rood haar, dat zou Barbara ook moeten hebben. Instinctief kijk ik achter me om te checken of daar iemand staat terug te zwaaien. De vrouw kijkt wat verward en loopt weg. Als ik in de aankomsthal kom staat de vrouw er nog, ze kijkt om zich heen, haar blik blijft niet op mij rusten. Als ik aan haar vraag of ze toevallig Barbara heet volgt meteen een hartelijke omhelzing met zoenen. Naast haar staat een man met hoed die Francesco blijkt te heten. Ze nemen me mee naar Barbara's auto en even later rijden we door Rome. Het lijken me aardige mensen. We rijden langs het Collosseum. Barbara vertelt dat dit waarschijnlijk het enige toeristische is wat ik de komende dagen zal zien.

Niet veel later zitten we aan een tafel in haar appartement. Er komt een pan pasta op tafel en telkens gaat de deurbel. Het pasta eten gaat me niet goed af. Het is heerlijk, maar het eten met alleen een vork beheers ik niet. Ik slurp een eind weg en zie de geamuseerde blikken. Er komen steeds nieuwe mensen binnen. Wat opvalt: iedereen omhelst en zoent de hele tijd. Iedereen heeft een mobieltje van de nieuwste soort, alle mobieltjes gaan steeds af. Uiteindelijk zit ik met vijf Italianen om de tafel. Vier van hen blijken samen “A bout the clip” (spreek uit: “u boet du klippe”) te zijn. Ze hebben alle vier in Palermo de kunstacademie gedaan en hebben nu de krachten gebundeld om een productiebedrijfje te beginnen. Luca is voor de gelegenheid uit Sicilië overgevlogen. De vijfde Italiaan is Raffaelo. Hij is professioneel regisseur. Maakte diverse korte films en al vele videoclips, met budgetten oplopend tot bedragen met vijf nullen.

Hij is bevriend met de “A bout the clip” club. Op hun verzoek coacht hij ze. En meer dan dat: hij heeft professionele camera's meegenomen en een heel slim plan bedacht. Hij zou de komende tijd zowel actrices als “directors of photography” op auditie krijgen. Hij heeft bedacht dat ze in de clip auditie mogen doen. Zo komt het dat enkele uren later nog veel meer mensen rond de tafel zitten. Ik begrijp dat ze zelfs zo ver zijn gegaan dat de actrice die in de clip mee zal spelen op hun aanwijzingen kleren heeft gekocht. Ze zit op dit moment bij de kapper om zich een kapsel aan te laten meten dat voor de clip geschikt is. Francesco gaat haar ophalen.

Ik ben totaal overdonderd door alles, het schiet nog even door mijn hoofd dat ze de verkeerde persoon voor zich hebben. Maar al snel wordt me duidelijk dat dit niet zo is. De King Me-cd wordt opgezet, iedereen haalt lijsten tevoorschijn. Het blijkt dat een ieder zich tot in detail op de clip heeft voorbereid. Ze vertellen me verder van hun plannen: voor hen moet deze clip zowel in Nederland en Italië iets gaan betekenen op muziekkanalen. Daarnaast willen ze het inzenden naar een Italiaans filmfestival. Als het nummer voorbij komt begin ik steeds meer van het script te begrijpen. Ze gebruiken de wendingen in het nummer heel creatief. Het verhaal past, er zitten mooie contrasten en intelligente ideeën in. Ik moet in de clip vooral veel drinken en roken. Er spelen diverse figurantes mee als “bitches”, we nemen op het strand op, er is iets met van boven geschoten beelden terwijl ik op een marmeren vloer lig.

Hun passie is hartverwarmend. Hoewel ze het totaal eens lijken te zijn over het script, het licht, camerastandpunten en ieders rol moet er over elk detail uitbundig gediscussieerd worden. Om daarna te besluiten dat het idee geweldig is. Het grappigste van alles is dat ze hun clip qua motto hebben geschreven rond een zin die ik in het nummer helemaal niet zing, maar die zij verstaan hebben. Zij menen dat ik na het opbouwstuk in het nummer (voor het laatste refrein), waarin ik “You wear me out” zing dit afmaak met “and smile again”. Op zich een mooi poëtisch gegeven: de dame in kwestie is een onmogelijke liefde, de held van de clip gaat aan haar ten onder, zij glimlacht en gaat verder met haar leven. Ik besluit ter plekke deze zin voortaan live te gaan zingen.

Ik besluit om naar huis te bellen, ik moet hier met iemand over praten. Het is goed om iemand te spreken die ik ken, om Nederlands te kunnen praten en mijn verbazing te kunnen delen. Als ik Janneke aan de lijn heb, zie ik een hondje binnen komen wandelen (van het type dat je gelijk een trap wilt geven of waar je graag per ongeluk op wilt gaan staan). Als ik naar de kamer loop vang ik een glimp op van twee slanke benen in hoge laarzen. Het is allemaal heel vreemd en “te echt”.

Ik stel me voor aan de actrice, die Cristina blijkt te heten. Ze is inderdaad mooi, zoals Barbara had beloofd. Ik heb het gevoel dat ik met haar moet gaan praten om elkaar wat te leren kennen. Ik vermoed dat dat het acteren voor mij makkelijker zal maken. Maar om de één of andere reden kom ik niet veel verder dan wat obligate opmerkingen. Cristina verhuist al snel naar een slaapbank aan de andere kant van de kamer en gaat me vanuit die positie zeer aandachtig bekijken. Ik heb zelfs het gevoel dat ze zit te lonken. Ik leg het maar uit als “professioneel, in de rol komen”. Mij lukt dat niet, ik ga wat aan de wandel door het appartement en ga later ergens anders, buiten haar blikveld zitten.

De discussies blijven hoog oplopen en zijn al snel alleen in het Italiaans. Het bevalt me wel, continue door elkaar heen tetterende Italianen, mobieltjes die afgaan, vele omhelzingen die ik niet begrijp maar me wel laat gevallen. Heerlijke chianti. Als de twee “directors of photography” binnenkomen slaat de sfeer om. Eén van hen is tamelijk dominant en stelt al hun ideeën op een andere manier dan de voor hen gebruikelijke ter discussie. Er ontstaat een machtsstrijd. Barbara neemt uiteindelijk de regie en legt hen uit dat zij vooral moeten doen wat hen gevraagd wordt. Ik vraag me af of ze het daar mee eens zijn, maar uiteindelijk keert de vrede terug en wordt er gebroederlijk meer wijn gedronken.

De crew gaat naar Barbara's slaapkamer om alvast wat dingen op te zetten voor de eerste scène die daar morgen geschoten zal worden. Tot mijn schrik stelt Cristina voor om samen ter plekke enkele scènes door te nemen. In korte tijd onderga ik als een houten Klaas allerlei regieaanwijzingen, moet ik haar optillen, moet ik triest kijken waarna ze mijn lippen met haar vingers opkrult (“and smile again”), moet ik me voorstellen dat ik op een strand achterwaarts kruipend een lijn graaf waar zij als een elfje overheen dartelt …

Om een uur of 2 ga ik naar bed. Ik moet van Barbara in haar bed slapen, ze gaat er niet mee akkoord dat ik op een logeerbed of op een matras slaap.

Vrijdag 2 februari

Ochtend

Om 8.00 uur gaat de wekker. Barbara blijkt flink ziek te zijn geworden maar staat ondertussen een uitgebreid ontbijt met verse jus te maken. Luca zit ondertussen op zijn laptop in de kamer de scènes van vandaag verder uit te werken. Ik voel me redelijk fris, buiten is het zonnig. Barbara brengt het gesprek op promotie van de clip. Ze vraagt me of Samuele van ons Italiaanse label (“hij die geen tour regelde”) een ep uit zou willen brengen. Ze heeft op zich prachtige plannen: tegelijk met de clip een ep uitbrengen, King Me die in die tijd wat optredens in Italië komt spelen ter promotie, Barbara die haar contacten gebruikt om in de pers stukken te krijgen. Ze heeft al drie zalen op het oog waar King Me volgens haar heel goed zou kunnen spelen (Milaan, Bologna, Rome). Ik denk: “de band ziet me al aankomen met het voorstel om weer naar Italië te gaan”. Maar toch heb ik het gevoel dat het met haar enthousiasme en contacten wel eens zou kunnen gaan lukken. Ik stel haar voor dat zij Samuele belt en samen met een heel concreet voorstel komt. Ik leg haar ons avontuur rond de vorige tour uit (kostte ons al met al een paar duizend euro). Ze begrijpt dat ik pas zaken wil doen als er concrete toezeggingen zijn. Ondertussen is het huis weer volgelopen, moet ik aan de make-up en gaan we de eerste scène schieten. Vanaf dan zit ik in een achtbaan.

13.30 uur

Het schieten van de scènes was lang en intensief. Ik ben vooral positief verbaasd door de mate van professionaliteit. Filmen lijkt erg op opnemen in een muziekstudio: uren frutten met licht en camerastandpunten, reflectieschermen, accessoires (in de studio doen we dat met microfoons en effecten). De inzet en detaillering is echter 10x van de professionaliteit zoals wij die met King Me hebben. Dat is toch altijd tamelijk losjes van “we zien wel”.

De eerste scène was dus in de slaapkamer. Die moest de slaapkamer van mijn 'Pretty Girl' voorstellen. Bedoeld voor een dame van lichte zeden is die slaapkamer vooral heel erg roze. Totaal over de top roze. Als de kamer uitgelicht is snap ik dat over de top heel mooi werkt. Cristina trekt een roze babydoll aan. Ze moet achter een gordijn van roze spiegeltjes voor mij dansen. Ik lig op een bed bier te drinken (tot zover gaat het acteren me niet moeilijk af). Ze kijkt me steeds zeer verleidelijk aan. Ik voel me bloednerveus maar probeer haar blikken te beantwoorden. Cristina steekt haar blote benen door het gordijn heen en vraagt of ik passievoller terug wil lonken. Soms is het zwaar om een rockster te zijn... Daarna moet ik naar haar toe lopen en met mijn hand verstrengeld in die van haar allerlei ingewikkelde erotische patronen uitvoeren.

Als de scène klaar is komt er weer wijn op tafel en moet er weer veel gepraat en gediscussieerd worden. In de badkamer staan opeens drie jonge vrouwen zich in heel pikante pakjes te hijsen. Niemand heeft het er over, het is de normaalste zaak van de wereld. Het zijn drie van de in totaal zes figurantes die in de volgende (buiten-) scène prostituees zullen spelen. Cristina heeft ondertussen fel rode lippen en anderszins over de top “hoerige” make-up en kleding aangetrokken. We gaan naar buiten. De volgende locatie is een kade aan de Tiber. De muren staan vol met graffiti. Het is donker geworden. In olievaten wordt hout in brand gestoken. Eén crewlid zal urenlang bezig zijn om het vuur brandende te houden zonder dat er teveel rook vrijkomt. De dames stellen zich op in een rij, krijgen enkele regie aanwijzingen wat resulteert in een tableau vivant van dames van lichte zeden. Er loopt ook een heer tussen met gestifte lippen en een boa. Ik begin te tellen en tel meer dan twintig mensen op de set.

Iemand spreekt me aan. Hij blijkt een journalist te zijn die van het filmen heeft gehoord. Hij kent de King Me plaat en wil graag een stuk schrijven over het filmen en indien mogelijk later een keer een interview doen. Vele shoots volgen. Close up, vanuit rijdende auto's geschoten, scènes samen, scènes alleen. Er blijven geregeld mensen staan kijken. Op een gegeven moment is er paniek. De “carabinieri” is gekomen. Ze hebben hun auto midden op de set geparkeerd. Ik begrijp dat we een groot probleem hebben: er is geen toestemming gevraagd voor het filmen, dit zal niet gewaardeerd worden, een ieder houdt er rekening mee dat we acuut moeten stoppen en waarschijnlijk mee moeten naar het bureau. Ik hoor mensen praten over een nacht in het gevang.

Barbara besluit tot een “bluf-actie”. Ze roept dat we gewoon door moeten gaan, dat we net moeten doen of we een totaal professioneel gezelschap zijn dat hier toestemming voor heeft. De politiemensen trappen er in. Ze lopen wat rond om te kijken of er geen drugs gebruikt worden, halen uiteindelijk hun schouders op en rijden weer weg. De vreugde is groot. Om dit te vieren en de kou te verdrijven wordt er whisky gehaald wat als limonade wordt gedronken.

Cristina speelt geweldig. Als ze in close-up in beeld komt spat ze van het scherm. Ze schudt haar boezem op om deze te laten trillen op het moment dat ze in beeld komt. Ik heb het idee dat ik totaal lachwekkend overkom naast haar. Ik ril bovendien van de kou. Cristina lijkt te zien dat ik me ongemakkelijk voel. Ze nodigt me uit om in haar auto door te warmen. In de auto vertelt ze me veel over zichzelf. Ze vertelt van haar jeugd, haar ouders die haar niet steunden toen ze actrice wilde worden, haar onzekerheden. Ze wordt een stuk menselijker. Het spelen van de laatste scènes gaat me veel makkelijker af. Wat hiervan door het gesprek met haar en wat door de whisky komt weet ik niet. Het maakt me ook niet uit.

Om 1.00 uur komen we terug in Barbara's appartement. Er komt opnieuw pasta op tafel met veel wijn en veel omhelzingen. De King Me-cd wordt opgezet en door vijftien man hard meegezongen. Ik voel me moe maar heel prettig. Ik ben blij dat ik naar Rome ben gekomen. Het pasta eten gaat me beter af dan gisteren. Ik meen zelfs de gesprekken te kunnen volgen. Ik voel me redelijk ontspannen als ik ter plekke met een camera voor mijn neus een interview moet geven (“Maikol, what do you think of us?”). Ik vind zelfs het hondje van Cristina schattig. Ik ben vooral blij dat ik me niet meer geïntimideerd voel door Cristina's schoonheid en acteertalent. Ze staat in de keuken af te wassen met turqoise keukenhandschoenen. Ik zet haar op de foto en ga tevreden slapen.

Zaterdag 3 februari

Gisteren was een totaal uitputtende dag. Ik heb geen kans gezien om, zoals ik me had voorgenomen, aan het einde van de dag een stuk te schrijven. We waren uiteindelijk om 4.00 uur 's ochtends terug in Barbara's appartement. Ik moest vier uur later weer opstaan. Maar voor die tijd moest er natuurlijk getoast, gezongen en gesproken worden.

De dag begon als de andere dagen: Italiaanse koffie, zoete croissants, versgeperste jus en een lome sfeer. Daarna in de auto naar het strand. Met de King Me-cd op. Een kilometer of 50. Het is een prachtige dag, ook voor Italiaanse begrippen veel te warm (20 graden begin februari). Veel mensen uit Rome hebben hetzelfde idee gehad, waardoor we nog een stuk verder moeten om een strand te vinden waar vrijwel niemand is. Waar gisteren in de kou en in het donker scènes werden geschoten met dames van lichte zeden en met donkere, wanhopige emoties gaat het nu vooral om de verliefdheid. Ik voel me heerlijk op het strand. Blote voeten, T-shirt (dat ik vergeten was te kopen, wordt voor me gekocht, mag ik ondanks veel aandringen absoluut niet betalen).

Christina moet in een witte jurk (waarover ze zich zorgen maakt, “is het niet te doorschijnend”) met roze vleugeltjes op door de branding waden. Ze kijkt verliefd naar de camera. Dat is niet genoeg, ze wil dat ik op een meter of tien achter de camera ga zitten zodat ze naar mij kan kijken. Ik zit er wat verlegen glimlachend bij als ze me met haar ogen verleidt. Ik ben blij dat ik haar gisteren gesproken heb, dat ik haar een beetje ken. Ik begin de verlegenheid van me af te gooien en me meer in het spel te verplaatsen. Het lijkt te werken. Als ik haar blikken beantwoord wordt de crew enthousiast, de shots worden beter.

Er volgen nog veel shots op het strand. Alles in het wit, vrolijk, verliefd. Barbara vraagt of ik een tattoo heb. Als dat zo blijkt te zijn is ze helemaal blij. De tattoo moet in beeld. Ik krijg het nog even zwaar als ik op handen en voeten achterwaarts kruipend een lijn moet uitgraven met mijn handen. Ik moet in de camera kijken alsof het Cristina is die verliefd op me af dartelt. Al snel valt het de crew op dat ik vooral een camera zie. Ik krijg opdrachten als “draw the line with your hands more passionate, you really want her!”. Ik probeer al mijn gereformeerde schaamte van me af te gooien en tegelijkertijd de zon te negeren die me blind maakt. Na enkele tientallen keren hebben zij gelukkig passie gezien. Daarna volgen scènes samen met Cristina. Ik merk dat we iets samen aan het krijgen zijn.

Op gettoblasters wordt ondertussen 'Pretty Girls' gedraaid om te zorgen dat we in het juiste tempo bewegen. Ik kan het nummer niet meer horen, maar de Italianen kunnen er geen genoeg van krijgen. Elke keer wordt het weer passievoller en meerstemmiger meegezongen. Op het moment dat ik toch weer wat terugval in mijn meta bewustzijn mag ik gelukkig in het zand hangen, in de duinen, tegen een bootje en moet ik weer roken en drinken. Dat gaat prima. Het wordt wat lastiger als me duidelijk wordt dat ik niet gewoon rook en drink maar een “really bad guy” ben. Het valt steeds makkelijk om te schakelen, om niet in dingen te denken als “wat zullen mijn kinderen/vrienden/bandleden wel niet denken” en het gewoon te doen. Aan het eind van de shoots mag ik mijn 'Pretty Girl' over mijn schouder leggen en haar, met tegenlicht geschoten, tevreden wegdragen richting de zee. Ik voel me ook zo, ik neem mijn “Pretty Girl” mee naar huis.

Dan is er paniek, we lopen achter op schema. Na een langdurige discussie wordt besloten dat we haast moeten maken. Wat opgevolgd wordt door in een strandrestaurant uitgebreid te gaan eten (pasta met zeebanket en witte wijn). Daarna wordt besloten om in twee groepen op te splitsen met als doel om efficiënter te werken. Ik ga met Barbara en Osama (een nieuwe Italiaan die vandaag op de set verscheen) naar een kerk die Barbara heeft uitgekozen omdat er vanaf boven licht is en een prachtige marmeren vloer. Op deze manier kunnen wij alvast alles uitproberen om daarna de scene te schieten waar ik met Cristina op de vloer lig, vastgetaped. In de kerk vindt echter een dienst plaats en ook na onderhandelen mogen we niet naast de priester tijdens de dienst filmen. Wat ik niet heel erg vind.

We besluiten terug te gaan naar Barbara's appartement. Daar vindt een grote discussie plaats. Dat gebeurt steeds, maar er is nu echt iets mis. Barbara komt naar me toe en vraagt of ik eventueel mijn terugvlucht uit kan stellen. We hebben meer tijd nodig. Ik bel met thuis en vind uit dat ik niet meer dan een halve dag langer zou kunnen blijven in verband met mijn werk. Gelukkig besluiten de technici dat ze liever tot “dawn” doorwerken dan nog een dag extra te moeten schieten. Ik ben gewaarschuwd.

Het eerste wat ik moet doen zijn de contra-scènes die Cristina de eerste dag schoot. Zij stond te dansen achter een roze spiegeltjes gordijn. Ik moet nu, liggend op het roze bed met koeienvacht, net doen of ze daar danst. Dat is moeilijk. Barbara vraagt Giuseppe om op de plaats van Cristina te gaan staan, zodat het makkelijker voor me wordt. Dat valt niet mee. Hij doet zijn best, danst en lonkt. Maar ik voel me heel erg hetero. Uiteindelijk komt Cristina en wordt het een stuk makkelijker. Totdat ik vanuit mijn liggende positie (met fles bier, ik ben een “bad guy”) op moet staan om naar haar toe te lopen om… (dan komt gelukkig de fade out). Dat opstaan gaat niet zo natuurlijk. Ik word me bewust van alles in mijn lichaam, kan niet meer normaal opstaan. Barbara maakt het “makkelijker” door mijn bloes open te knopen en me te instrueren dat ik een “really bad guy” ben. Het meta bewustzijn treedt weer in. De lichtmensen willen ook dat ik op een bepaald punt uitkom. Ik besluit om me alleen op de ogen van Cristina te focussen en stel me een ondefinieerbare lust voor en opeens is het oké.

Daarna volgt een scène in de badkamer. Cristina en ik moeten de zin “You Wear Me Out” recht in de spiegel zingen. Barbara vertelt me dat ik me voor moet stellen dat ik midden in de nacht wakker ben geworden, naar de badkamer loop en weet dat het nooit wat zal worden met mijn “Pretty Girl”. Ik sta voor de spiegel en zie dat ik door het slaapgebrek inmiddels wallen van drie verdiepingen heb opgebouwd. Ik kijk naar die wallen en voel me daardoor ook in de situatie die zij wil. Het zingen gaat goed. Zolang ik me maar op die wallen blijf concentreren en de rest van mijn gezicht negeer, zolang ik mezelf maar niet zie.

Daarna moet Cristina. Ze moet naast het zingen allerlei ingewikkelds doen met een lipstift, die ze over haar gezicht uitsmeert. De gettoblaster staat weer aan. Ik loop naar buiten en kijk vanaf het balkon door het badkamerraam naar de scene. Het begint weer goed koud te worden maar het is vooral prachtig om drie Italianen (Cristina, Barbara en Francesco) tegelijkertijd “You Wear Me Out” te horen zingen terwijl de lichtmensen op de millimeter proberen “A Rembrandt” van haar gezicht te maken. Christina lukt het om de scène met prachtig klein drama te acteren terwijl Fabrizio op een millimeter onder haar gezicht met reflectieschermen bezig is.

Wat volgt is niet goed te beschrijven. We moeten in ieder geval naar buiten. De scène met het marmer moet nog. Er is marmer genoeg in Rome. Op weg naar de locatie zie ik het Forum Romanum, “De Bruidstaart”, het Collosseum en talrijke andere prachtige gebouwen langskomen die ik graag rustig zou willen bekijken. Het marmer blijkt buiten te liggen. Ik moet met Cristina plat op het koude marmer, onze armen zijn met zwarte tape vastgemaakt. Mijn protest dat dat bij mij pijn doet (aangezien ik haren op mijn armen heb) wordt door Barbara nietig verklaard.

Cristina heeft zwarte naaldhakken en een rood negligé aangetrokken. Het begint tegen ons te werken dat we samen chemie hebben. In plaats van één shoot wil de cameraploeg een shoot of tien van dezelfde scène. We moeten elkaar aankijken met veel “dispair”. Zonder moeite lukt dat. Ik merk dat er iets gebeurt dat ik niet ken. Mijn gezicht begint te trillen, ik krijg tranen in mijn ogen. Dat maakt dat zij ook gaat huilen. De cameraploeg zal het wel mooi vinden, want er volgt geen “Stop”. Het is totaal intens. Zonder dat we er een woord over wisselen weten we zeker dat we na de “Stop” klaar zijn, dat het een perfecte scène is. Maar de cameraploeg ruikt bloed en wil meer. En meer. Het voelt steeds alsof je een marathon hebt gelopen en als je klaar bent het commando hoort van “again”. Ik ben op, er komt pizza, ik moet allerlei scènes doen met sigaretten, bier over mijn shirt gooien. Ik ben blij dat het afgelopen is.

Dan ontstaat het idee dat ik het laatste refrein zing terwijl ik auto rij. Ik krijg Osama (als cameraman) en Fabrizio (licht) mee. Zij moeten natuurlijk met elkaar afspreken hoe en wat. Ik probeer nog iets te regelen rond wie me vertelt waar ik heen moet rijden, wat ik eigenlijk moet doen, hoe hard ik moet rijden. Fabrizio heeft ondertussen stevig zitten blowen en krijgt allerlei artistieke ideeën. Hij schijnt vanaf de achterbank zijn lamp via de spiegel precies in mijn gezicht. Dat moet er voor de clip vast mooi uitzien. Osama klimt op de motorkap terwijl ik rij en filmt vanaf daar. Ik zie vooral Osama en heel veel licht in mijn ogen. Ik hoor Fabrizio die het heel erg naar zijn zin heeft. En ik ben (gegeven wat ik verder nog kan zien) in het centrum van Rome beland. Mijn vragen over waar ik heen moet hebben geen zin meer. Dat is één ding, gevaarlijker is het om met vier rijen auto's naast elkaar te moeten rijden terwijl ik slechts een meter of tien voor me kan zien. En de cd-speler in de auto moet bedienen om het laatste refrein op te zetten. Ik heb het idee dat ik allerlei bezienswaardigheden passeer of moet passeren.

Ik raak een stoepje. Ik merk dat 20 km/u rijden op een 80 weg heel veel getoeter oplevert. Ik roep dat tegen Fabrizio, die me aanspoort om harder te rijden. Ik zie Osama bijna van de motorkap vallen, gevolgd door een bulderlach van Fabrizio en een grote ruzie tussen hen. Ik parkeer de auto, denk echt dat er doden gaan vallen als we verder rijden. Er volgt een moment van bespiegeling (veel en harde woorden tussen Osama en Fabrizio, ik glimlach maar wat en wil naar huis, welk huis dan ook). Ze vragen wat ik eigenlijk in het dagelijkse leven doe. Ik vertel ze dat ik psycholoog ben. Dat valt in goede aarde, voor hen dan. Ze willen dat ik hun relatie analyseer en gaan daarna gelijk weer tot actie over. Osama op de motorkap, Fabrizio met nog meer overtuiging in mijn ogen schijnend. Roepend: “So you're a therapist! Great, cure me!” Vragen om aanwijzingen waar ik heen moet heeft geen enkel nut meer.

We zijn teruggekomen. De anderen (die in de kou stonden te wachten bij “het marmer”) werden door Fabrizio opgebeld met de “grap” dat we een ongeluk hadden gehad. Wat ze geloofden. Er volgden spontaan bedachte en door mij gedwee ondergaande scènes die geschoten moesten worden. Iets met sigaretten en iets met bier.

Het was 4.00 uur toen we thuis kwamen. Ik wilde alleen maar slapen. Maar het was te mooi om te gaan slapen. Het besef dat een man of zeven tot twintig zich een paar dagen lang kosteloos en met zoveel passie tot diep in de nacht had ingezet om een clip te maken van een King Me-liedje was zo ongeloofwaardig, warm, ontroerend. De Italianen lagen, praten en zaten als een kluwen van tevreden vrienden. Ik merkte dat ik bleef staan. Niet omdat ik er geen onderdeel van uit wilde maken, meer omdat ik niet goed wist hoe. Cristina vroeg me of “I wanted to smoke”. Ik wilde een toespraak houden of iets in die zin, om ze duidelijk te maken hoeveel dit voor me betekende. Ik bedacht me opeens dat hun normale manier van doen precies overeenkwam met alles waar ik schaamte over heb. Een calvinist omhelst en kust niet. Niet dat hij het niet wil, hij is er gewoon te onhandig voor. Dus ik vertelde dat ik ging slapen, waarop iedereen opstond met de armen wijd. Vele omhelzingen, prachtige woorden, kussen op baardige wangen volgden. Ik kwam niet meer op woorden om ze meer te bedanken. Ik hoopte dat ze voelden hoe dankbaar ik ze was.

De volgende ochtend stond na een paar uur slaap een taxi voor me klaar. Een vrouw van in de vijftig die geen Engels sprak, reed me naar het vliegveld. Ik was in een trance, meer door al het meegemaakte dan door het opgebouwde slaapgebrek. Ik had van te voren bedacht dat ik mijn camera uit de koffer zou halen om de bezienswaardigheden te fotografen. Dat heb ik ook gedaan. Maar ik heb niets gefotografeerd.

In het vliegtuig terug dacht ik aan al het gebeurde, maar opeens ook aan Janneke en de kinderen. En ergens boven de Alpen begon ik te huilen. Ik weet niet eens waarom. Het maakte niet uit, ook al kwam de schaamte weer even binnen. Toch moeilijk om uit te leggen aan de mensen naast je. Maar zonder teveel aan gedachtes besloot ik er van te genieten. Ik huilde, zag mijn kinderen, zag de ogen van Cristina met daarin de zoektocht naar mijn ogen, zag en voelde de passie van de mensen. Dezelfde passie die ik zoek in mijn liedjes, het was goed om te huilen. Toen het vliegtuig Nederland naderde en daalde waren er opeens wolken. Ik was allang niet meer verbaasd. Dit is Italiaans drama.

Ik wist dat na de landing Janneke met de kinderen op het vliegveld zouden staan. Ik had aan mijn zoon Berend vanuit Italië de tip gegeven om boven te gaan staan, waar je de vliegtuigen aan kan zien komen. Toen het vliegtuig landde zag ik uit mijn raam het “Panorama Deck”. Ik zocht het rode jasje van mijn dochter Jonna. Ik meende het te zien en opnieuw kwamen de tranen. Toen ik uiteindelijk uit het vliegtuig stapte (via een trap, lang leve de vliegtuigtrappen op dramatische momenten, weg met de slurven!) zag ik dat ze daadwerkelijk op het deck stonden. Gek om te zien hoe je vrouw en kinderen zwaaien zonder dat je hun gezichtsuitdrukking ziet. Terwijl je zelf huilt en alleen maar dagenlang met gezichtsuitdrukkingen bezig bent geweest. Ik wilde niets anders dan hun gezichten te zien, ze op z'n Italiaans te kussen en vast te houden.

De clip

Pretty Girls (Videoclip)

Terug naar Guide Down→