King Me, 1999

1. King Me. Je moet je kunnen vinden in de donkere, melancholische sfeer die het debuutalbum van King Me uitstraalt, maar als je hier geen moeite mee hebt hoor je een plaat vol prachtsongs. De band, van oorsprong het project van zanger/gitarist Michael Milo, maakt gevarieerde, rauw klinkende gitaarpop vol eerlijke (of bijzonder goed geacteerde) dramatiek zonder echt zwaarmoedig te worden. De plaat kent mooie instrumentale contrasten, gevormd door de combinatie van noisy gitaarriffjes en sfeervolle cello- en vioolpartijen, en een dynamische productie. Een zwak nummer is er niet echt te vinden op dit eigenzinnige debuut, een absoluut hoogtepunt wel: het nummer Sway. Zonder te willen overdrijven adembenemend. Opname: Next To Jaap Studio, Voorhout en Leo’s Kitchen (keuken van bassist Leo Meijer).

A minha grande surpresa do ano!!! São holandeses e como tantas outras bandas do planeta mergulham no espólio dos Palace (há mesmo uma versão de “I See A Darkness”, de Bonnie Prince Billy), Velvet Underground ou Smiths… Algumas das referências mais requintadas e sedutoras das últimas três décadas da história da música pop. Apesar de ser o seu primeiro trabalho, este disco revela já a capacidade da banda para a composição de notáveis melodias. Com o interesse extra da capa realizada a partir de um desenho de um elemento da redacção, o nosso gráfico de serviço! Cool!!! (9/10)

Vertaling: Mijn grote verrassing van het jaar!!! Ze zijn Nederlands en duiken, zoals zoveel bands op deze planeet, in de nalatenschap van Palace (er staat zelfs een versie op van I See A Darkness van Bonnie Prince Billy), Velvet Underground of The Smiths… Een paar van de meest verfijnde en verleidelijke referenties uit drie decennia popgeschiedenis. Hoewel het hun eerste werk is, laat deze plaat al zien dat de band opmerkelijke melodieën kan schrijven. Met als extraatje de hoes, gemaakt naar een tekening van iemand van onze redactie, onze vaste vormgever! Cool!!!

Nederlandse bands als King Me kom je zelden of nooit op de affiche van een zaal tegen. Ten onrechte. Deze negen nummers tellende cd barst van de ideeën. En voor de verandering zijn ze nog eens goed uitgewerkt ook. Het trage noisy Tattoo, met een Velvet Underground-tick vind je terug op de Opscene cd. Is dit nummer nu representatief voor de band? Niet qua sfeer, maar wel wat betreft de kwaliteit van de songs. Die zitten stuk voor stuk prima in elkaar en kennen een dito uitvoering. Van vlot, sprankelend en uptempo tot dramatisch en romantisch. En daar zit nog heel wat tussen. King Me heeft het allemaal zonder zichzelf voorbij te rennen. Ach, wie een nummer van Will Oldham (I See A Darkness) zo gevoelig weet neer te zetten moet wel wat in huis hebben.